ollando a paciencia ilimitada dun pobo que non se resigna

No Consello de Seguridade da ONU estase a debater estes días un novo informe anual sobre o Sáhara, sobre o futuro papel da MINURSO, que dará como resultado unha nova Resolución. Desta volta o informe elaborouno o Secretario xeral Ban Ki-moon polas suas proprias observacións e o traballo do seu enviado á zona Christopher Ross.
Durante o último ano a situación nos territorios ocupados e nos campamentos de refuxiados de Alxeria non fixo mais que deteriorarse.

Dende o punto de vista humanitario, a crise económica mundial detraeu fondos da cooperación e fai cada día mais dificil sobrevivir nas wilayas da Hammada.

Medra tamén a impune violéncia do rexime marroquí contra activistas pro-saharauis, temos mostras diarias de violacións de dereitos humáns nas cadeas marroquís e na Cadea Negra do Aiun, detencións irregulares, torturas... hai hoxe 37 activistas en folga de fame, o Grupo dos 6 levan mais de 30 días. A represión exercese tamén sobre habitantes da zona ocupada cando volven de visitar ás suas familias nos campamentos de refuxiados. Pero a MINURSO non intervén porque o seu mandato limítase a garantir o "alto o fogo". Entre tanto, España vende armas a Marrocos pese a unha denuncia interposta polo incumplimento da lei de 2007 que impide a venda de armas a terceiros paises que non respecten os ddhh.

O expolio continuado dos recursos naturais do Sáhara non está a beneficiar á poboación saharaui. Sen telo en consideración, a UE concede un status privilexiado á potencia ocupante a pesar de que un seu informe xurídico de Febreiro de 2010 considera que os acordos de pesca violan a legalidade internacional. Un futuro Estado independente Saharaui podería reclamar indemnizacións por estes acordos como xa sucedeu en Namibia.

Tamén retrocesos no campo diplomático. Mantiveronse duas reunións entre o Polisario e Marrocos no último ano sen avances. Hai un intento claro marroqui de limitar un posibel referendum á autonomía, excluindo a posibilidade da independencia, acompañado dunha campaña mediática para convencer ao mundo de que a autonomía é a única solución posibel. A ofensiva mediático-diplomática é variada e potente, non é casualidade que o novo embaixador en España sexa un tránsfuga do Polisario, nin que parlamentarios marroquís visiten e se irmanen con Parlamentos do Estado; estos días vivimos a amenaza, parece que xa superada, de que a UE no aceptaría os visados colectivos para as nenas e nenos do programa de vacacións en paz, o que practicamente eliminaría o programa. Non debemos esquecer que Marrocos ten a posibilidade de controlar ou non a saída de pateras cara ás costas canarias e españolas. Non debemos esquecer que, fundamentalmente en Catalunya, Madrid e Andalucía viven milleiros de persoas de orixe marroquí que pronto terán dereito a voto. Tampouco deberiamos esquecer que o Estado español sigue a ser oficialmente para a ONU a potencia administradora e como tal, principal garante do proceso da autodeterminación.

O informe que está a ser debatido no Consello de Seguridade resulta frustrante para o Polisario e as persoas que apoiamos a causa saharaui, porque non fala claramente de todas estas realidades que tanto Ban Ki-moon como Ross coñecen de primeira man, porque non fan ningunha proposta para avanzar. Limítanse a constatar a falta de avances, a sua propia impotencia.

O Presidente da RADS, Abdelaziz, dirixiu unha dura carta ao Secretario xeral, que explicita as deficiencias do informe e a decepción co papel que está a xogar a ONU no proceso. Unha frase da carta expón con crudeza a situación: "En ausencia de calquera esforzo serio ou desexo por parte de Nacións Unidas para cumplir a sua promesa para celebrar un referendum, cómo lle vou explicar ao pobo saharaui o valor de continuar co noso compromiso de boa fe co proceso político liderado pola ONU?"

Qué pode esperar o pobo saharaui da próxima Resolución do CS da ONU? Até cando vai durar a súa paciencia? Probabelmente a opinión pública é o mellor, e poida que xa o único mecanismo pacífico de presión que lles queda. O Polisario sábeo ben, o caso Aminatou é un bon exemplo. O entramado deste mecanismo pacífico de presión somos nos, cada un e cada unha de nos, que podemos non ficar caladas, podemos non ficar paradas ollando a paciencia ilimitada dun pobo que non se resigna.