Ollando o desmantelamento das políticas de igualdade I

Non é ningunha novidade que Galiza ten unha poboación envellecida, moi dependente, que o rural galego está masculinizado, cun crecemento negativo que non se ve compensado polo saldo migratorio. Non se fala tanto de que, aínda que os indicadores de actividade para as mulleres son menores que os do Estado ou a UE, hai moitas menos amas de casa na Galiza, no noso caso, a non actividade ven dada en grande medida polo envellecemento (xubiladas) e a dependencia (discapacidades). Sabemos tamén que as mulleres galegas no traballo remunerado viven maioritariamente na precariedade, son titulares de mais da metade dos contratos temporais e de caseque a totalidade dos de tempo parcial. Precariedade no presente coa afectación correspondente ás pensións contributivas que estas mulleres cobrarán no futuro. Por non falar do que non coñecemos con datos oficiais dos incumplimentos de horario ou emprego sumerxido.
En 2010, o paro galego por vez primeira non ten cara de muller. A crise económica ten mudado algunha cuestión. A mellora dos datos dos anos anteriores a 2008 e o feito de que o sector mais afectado pola crise, o da construcción, é de emprego maioritariamente masculino e por tanto o paro medra fundamentalmente entre os varóns son as razóns fundamentais deste cambio. Tamén que a falla de ingresos na familia empuxa a moitas mulleres a sairen por vez primeira ao mercado laboral e faceren medrar os indicadores de actividade e ocupación femininas.
O que podería ser un dato positivo no medio de tanto dato negativo de paro e desesperación ten, porén, outras caras non tan positivas.
A precariedade das condicións de acceso ou de mantemento do emprego medran en xeral e en particular para as mulleres, o traballo doméstico remunerado, o téxtil, o traballo de coidado remunerado, son sectores proclives a situacións de condicións de traballo reais diferentes ás contractadas e incluso ao traballo sumerxido. Tamén as mulleres que sobreviven aos ERES ven modificadas a peor as suas condicións de traballo, mobilidade xeográfica e funcional, recortes salariais, ampliación de horarios...
Esta converxencia no laboral entre mulleres e varóns non se corresponde cunha converxencia no doméstico, non hai evidencias de novos repartos do traballo non remunerado do coidado e a atención á familia e por tanto, supón a xeneralización da doble xornada para as mulleres.
Qué fai o Goberno galego ane esta situación? Nada. Ou peor, menos que nada. Como non se fala do tema (hai un ano que as cuestións da igualdade entre mulleres e homes desapareceron da axenda política do Goberno galego) non sabemos se Feijoó está enterado desta situación nin si lle importa. O que sí sabemos é que se desmontaron ou paralizaron algunha das iniciativas que estaban en marcha sen alternativas:
Ulo plan de emprego feminino prometido logo de paralizar as medidas do Plan Aurora? Ulas medidas de corresponsabilidade logo de deixar sen cartos a axuda á excedencia para varóns? Ulas novas escolas infantís públicas logo do despilfarro do cambio de nome das Galescolas? Ula inspección para comprobar o cumplimento das condicións dos contratos? Ulo recoñecemento das profisións femininas sen código de actividade? Ulos plans de igualdade nas empresas e na Administración? Ulas axudas a incorporación de mulleres novas ás explotacións agrarias como cotitulares?
As políticas públicas de igualdade, os programas de promoción dun emprego digno para as mulleres non son medidas publicitarias para momentos de vacas gordas. Son mais necesarias cando mais en perigo está a igualdade, son mais que nunca necesarias canto mais risco de feminización da pobreza hai.
Cando alguns e algunhas están a poñer en dúbida a utilidade do feminismo, eu digo, neste Marzo de 2010, 100 anos despois:
Igualmente necesaria a mobilización. Igualmente necesario o feminismo.