ollando á Torre

Hai tempo que as ciencias sociais e económicas incorporaron o concepto sinerxia: cooperación de varias partes para realizar un propósito conxunto.

A súa principal característica; o resultado é superior á suma das partes. 

Para que sexa posibel ten que existir a conciencia da súa necesidade e o recoñecemento mutuo das capacidades e limitacións de cada parte para incorporarse nesa dinámica cooperativa. 

As partes deben observar o entorno, ser capaces de atravesar, coa ollada, o espello, para ver máis aló da propria imaxe reflexada, do localismo miope, para definir con ambición as mellores estratexias para o éxito do proxecto común.

A procura da sinerxia é, ou debería ser, compoñente imprescindibel da acción política.

Unha acción política responsabel olla máis aló buscando as oportunidades reais de benestar e felicidade para a colectividade que representa.

Unha acción política democrática considera á cidadanía parte consciente, capaz de entender as limitacións, e fálalle á xente con clareza, sen medo nen oportunismo.

Unha acción 

política ilusionante é autoxenerada, dende o orgullo daquelo do propio que máis pode achegar ao éxito colectivo.

O BNG quere ser esta forma de acción política, autoxenerada, sen obediencias externas, co obxectivo do éxito de Galiza como pais creador de benestar e felicidade para a sua xente.

A Coruña debe ser un dos motores deste proxecto común. 

Somos peninsulares vale, pero non, nunca fumos, unha illa no 

medio do mar, e non podemos formar parte dunha estratexia suicida de vivir de costas viradas á realidade do pais. 

A historia deunos a responsabilidade de manter a Xerión enterrado debaixo da Torre.

Así que reclamo mais para A Coruña.

Nesta nao que é a Galiza en construcción, podemos ser, coruñesas e coruñeses a proa e o mascarón. 

Símbolos de futuro e galeguidade.

ollando unha estrela

As estrelas son puntos de luz na escuridade.
Seguro que teñen vida propia mais aló do que vemos o xeral da humanidade, que non temos telescopios xigantes nen robots exploradores do espazo, pero para nós, precisan da escuridade para existir, a menos luz ao redor (natural ou artifical) mais e mellor se distinguen.
Para velas temos que levantar a ollada do chan e dirixila mais aló, forzando un pouco a columna nun exercicio de flexibilidade que conleva algunha dor para estes colos sempre contracturados polo estrés do día a día.
Como en todo na vida, nesto das estrelas tamén hai moita diversidade.
Hainas fugaces. Cada ano se deixan ver uns segundos a centos, a milleiros... son un espectáculo esplendoroso e emocionante como as leónidas de novembro que nunca vin (novembro!!) que son realmente restos dun tal Tempel-Tulle incendiandose que se cruzan no camiño da terra, ou as perseidas de agosto que, digan o que digan, non son as faíscas do asado que os romanos fixeron con San Lourenzo nen tampouco as suas bágoas, pero eu paso esa noite na terraza a contalas e a pedir desexos, sen esperanza nengunha de que se cumplan.
Hainas pantasmas. Están mortas pero aínda as vemos, por iso da velocidade da luz. Xa non están aí, o que percibimos é un reflexo de algo que xa non existe. Cando ollas para elas sintes morriña. Preguntome se saberán que están mortas, se o tempo entre a sua morte e a sua desaparición ante os nosos ollos non será, como nesas películas tan de moda, o tempo que precisan para ser conscientes de que xa son cousa do pasado.
Hainas familiares. Agrupadas de a catro ou sete ou dez, metidas nesas casiñas que lles debuxan con forma de carro, de lobo, de dragón... diversión de familias unidas nas noites de acampada, coartada recurrente para ligar ¿funcionaralle a alguén? e distracción para particulares con telescopio caseiro de descanso das investigacións ás ventás da veciñanza (con ou sen escaiola).
Hainas épicas, cómo gosto delas! xuntanse a milleiros na via lactea, forman o noso CAMIÑO, dannos a sensación de que imos a algures, que formamos parte de algo colectivo, somos a galaxia en marcha!.
Dende hai algún tempo fágolle seguimento a unha estrela, primeiro agardaba que se apagara, pola sua intensidade parecía unha perseida e eu non quería facerme ilusións como outras veces. Pero ahí sigue. Cada día máis luminosa, fai que moita xente levante a cabeza e olle cara a ela, escurece estrelas pantasma, pero dalle mais luz ao CAMIÑO. Reclamamos a sua atencion de tantas partes, agardamos tanto dela, esquecemos as veces que só é unha estrela coas suas debilidades e imperfeccións.
Estou pensando en pedir un desexo.